Misterium zgrozy i urzeczenia

Jack Kerouac – The Subterraneans

Powinienem przeczytać tę książkę jeszcze raz, dlatego że ta powieść jest naprawdę gawędą, a mi najlepiej słucha się opowieści, które już wcześniej słyszałem.

Lekcja futbolu, vol. 2

Jacek Gmoch – Alchemia futbolu

Większość młodych kibiców uważa Jacka Gmocha za śmiesznego staruszka z telewizyjnego studia, he he he. Uwaga, idioci!

Dear Allen:

William Burroughs & Allen Ginsberg – The Yage Letters

Wykształcony na Harvardzie amerykański queer strzela do swojej żony, ucieka przed wymiarem sprawiedliwości do Ameryki Południowej – dobra idea na książkę? Nie do końca. Yage Letters nie da się przydzielić do którejś z tradycyjnych kategorii. Powieść epistolarna? Autobiografia? Korespondencja?

Z panierką i sosem czy klasyczne sauté?

Tagi

Polskie, współczesne

Bronisław Wildstein – „Ukryty”

Oczywiście mogę się mylić, jednak Wildsteina zmęczył chyba monumentalny „Czas niedokonany”, wielki kotlet w bukiecie warzywnym. „Ukryty” przypomina lekkie danie podawane na przystawkę lub – jeśli zmienić metaforykę na malarską – minimalistyczną akwarelę, na którą składają się rzadkie, ale precyzyjne pociągnięcia pędzla – również w warstwie fabularnej, nie tylko formalnej. Narracja jest nieciągła, czas poprzestawiany, prezentowani bohaterzy fragmentaryczni, czytelnik może zapoznać się wyłącznie z drobnymi częściami ich życia.

Zwyczajnie o seksie

Michel Houellebecq – „Platforma”

Miało być o „Możliwości wyspy”, ale znowu ją komuś pożyczyłem i trzecie chyba podejście do lektury „Możliwości…” kończy się zupełnie niespektakularną porażką po przeczytaniu około połowy tekstu. Będzie zatem – takie coś za coś – o „Platformie” tegoż, którą połknąłem za pierwszym podejściem.

Lekcja futbolu, vol. I

Toni Schumacher – Gryźć trawę

Pod tym tytułem Harald „Toni” Schumacher zabiera czytelnika na wycieczkę po swojej krainie. Bramkarz znany młodzieży zwłaszcza jako autor faulu na francuskim obrońcy(!) Patricku Battistonie w półfinale mistrzostw świata w Hiszpanii w 1982 roku. (Wystarczy wpisać „schumacher battiston” w wyszukiwarkę YouTube.)

Czyje kroniki?

Bob Dylan – Chronicles: Volume One

Nigdy przedtem nie czytałem żadnego tekstu, w którym w tak wiele słów bym nie wierzył lub je kwestionował. Autor znany jest z tego, że nie mówi całej prawdy albo mocno nagina. Zaczyna już od samego początku, nazywając ponadtrzystustronicową książkę „kronikami”.

Święty głupiec

Jack Kerouac – On the Road

„W drodze” jest moją ulubioną książką i prawdopodobnie najważniejszą książką, jaką przeczytałem. O jej znaczeniu w kulturze świadczą rozsiane po różnych tekstach odniesienia i fakt, że można znaleźć ją w kilku egzemplarzach w EMPiK-u. Niedawno, udzielając okropnego wywiadu, Andrzej Stasiuk powiedział, że uczestniczył ze swoim kolegą w geriatrycznej wersji „On the Road”.

Miłosne gry Marka Hłaski

Ze wszystkich książek Marka Hłaski lub jego dotyczących, które miałem okazje przeczytać (w tym całą bibliografię autora), ta, wydana w roku 1998 jest najszczerszym i mimo wszystko najbardziej prostolinijnym opisem zachowań tego gościa.

Wszystkie dni Hrabala

Bohumił Hrabal – „Czuły barbarzyńca”, „Życie bez smokingu”

Mój literacki marzec upłynął przede wszystkim pod znakiem dwóch książek Bohumiła Hrabala, z których półtorej opowiadało o grafiku Vladimírze Boudníku, przyjacielu pisarza. Cała moja wiedza o Boudníku pochodzi wyłączenie z tego źródła, ale, jeśli zaufać w tej materii Hrabalowi, ów grafik-eksplozjonalista wydaje się być jedną z najbardziej fascynujących postaci sztuki XX-wiecznej (a z pewnością jego do bólu realna słowiańska, robotnicza i magiczna zarazem osobowość miażdży wymuskane kabotyństwo Salvadora Dalego, którym szczerze gardzę).